حمد

اوّل حمد خدا دا ورد کیجے عشق کیتا سُو جگ دا مول میاں
پہلاں آپ هی ربّ نے عشق کیتا معشوق بنے نبی رسول میاں
عشق فعل هےـ رب دی ذات فاعل، عاشق اوسدے سب مفعول میاں
ہیسی عشق ظہور ہے عشق سارا عشق هوسیا سدا معمول میاں
عشق پیر فقیر دا مرتبه ای مرد عشق دا بهلا رنجول میاں
عشق واسطے رب حبیب اُتےکیتا آپ فرقان نزول میاں
پڑه پڑه علم قضاء پئے کرن قاضی باجھ عشق دے رہن مجہول میاں
پڑهیاں علم نه رب دي تم هووے اکو عشق دا حرف معقول میاں
درجه عشق عاشقاں صادقاں دا کرے عشق نی مرد قبول میاں
منزل عشق دي وچ مقصود ملدا جهیڑے هور نی طول فضول میاں
بهاویں زہد عبادتاں لکھ هوون عشق باجھ نجات نه مول میاں
عاشق سدا زنده خوشیاں نال رهندے کدی هو نه بہن ملول میاں
عشق عاشقاں دا سردار هے جی عاشق عشق نوں کرن قبول میاں
خاطر عشق دی زمین اسمان بنیا لوح قلم دا عشق اصول میاں
کهلے تنہادے باغ قلوب اندر جنہاں کیتا هے عشق قبول میاں
وارث عاشقاں تے کرم رّب دا اے جنہاں کیتا هے عشق حصول میاں

نعت رسول اللّه

دوئی نعت رسول مقبول والی جیندے حق نزول لولاک کیتا
خاکی اکھ کے مرتبه وڈا دیتا سب خلق دے عیب تهیں پاک کیتا
سرور هو کے انبیاں اولیاں دا اگے حق دے آپ نوں خاک کیتا
کرے اُمتی امتی روز محشر خوشی چهڈ گو جیو غمناک کیتا
هويا حق شوق جد ملسن دا ڈهویا نذر براق چالاک کیتا
تے سلام پیغام پہچان تائیں قاصد وحی سردار ملاک کیتا
نبی اہل قریش وچ جنم پایا خوشی خویش قبیلڑا ساک کیتا
شافعی مجرماں دا حامی عاصیاں دا تے محرماں دا درد ناک کیتا
مکّے نور رسول دے چمک ماری قلعه محل نوشیرواں دا چاک کیتا
اے وی معجزه نبی کریم دائے نال انگلی چن دو پهاک کیتا
معراج رسول دا حق ہے جی جوڑا نور دا پہن پوشاک کیتا
نبی هورناں دهرت معراج هوئے حضر ویج معراج لولاک کیتا
جتهے وہم ادراک دی پہنچ ناہیں نبی صاحب واقف اوتهوں تاک کیتا
وارثشاھ سبھ سر خزانیاں دے رب نبی چاهو شناک کیتا

یاراں دی فرمائش تے

جدوں عشق دے کم نوں ہتھ لائيےپہلاں رب دا نام دهائے جی
پهر نبی رسول پیغمبراں نوں دم دم درود پہچائیے جی
یاراں اساں نوں آ سوال کیتا قصّه ہیر دا نواں بنائیے جی
اس پریم دي جهوگ دا سب قصّه جیبھ سوہنی نال سنائیے جی
حرص ترڑ کے بودنا بود والی درجی آپ فناه دا پائیے جی
تدوں شعر دی شاعری ولّ هووے جدوں اذن حضور توں پائیے جی
پلّے دولتاں هون تے ونڈ دئیے گنڈی چهوڑئیے نه سدائیے جی
بلبل هو کے چہکئیے باغ اندر سخن رمز دے نال الائیے جی
کاناواں وانگ اڈار بنیریاں دی ایویں کوڑھ نه مغز کهپائیے جی
کرکےکالیاں بگیاں کاغذاں نوں ایویں شعر نوں لیگ نه لائیے جی
لٹکدار رنگیلڑے شعر کر کے چٹیک عام تے خاص نوں لائیے جی
رمزاں معنیاں وچ خوشبو هووے عشق مشک نوں کهول دکهائیے جی
نال عجب بہار دے شعر کرکے رانجهے ہیر دا میل ملائیے جی
یاراں نال مجالساں وچ بہکے مزه ہیر دے عشق دا پائیے جی
رانجهے هیر دے عشق دی گل سُتّی نویں سرے توں فیر جگائیے جی
وارثشاھ رل نال پیاراں دے نویں عشق دی گل ہلائیے جی